Плёсы Прыпяцi: Мазыршчына лiтаратурная

Анатоль МАЛЮК

МозырьРадзiма

Жывуць нашы людзi свабодна, як вецер,
Забыўшы навекi жыццё у журбе.
Радзiма, Радзiма, адна ты на свеце.
Hiхтo не заменiць цябе.

Такой не сустрэнеш другой на планеце
Паважнай i шчодрай зямлi анiдзе.
Радзiма, Радзiма, адна ты на свеце
I ў радасцi нашай, i ў нашай бядзе.

Навокал прасторы…
I яблынi ў цвеце.
I воблакi ў небе плывуць i плывуць.
Радзiма, Радзiма, адна ты на свеце,
Дзе мацеры нашы жывуць.

1047007Журавы

Вясною ляцяць журавы,
Курлыканнем будзяць прасторы,
Зялёнае сонца травы,
Жывыя над Прыпяццю зоры.

Вяртаюцца птушкi здаўна
Праз горы i моры, i сушы,
Каб абагрэць на Палессi спаўна
Свае жураўлiныя душы.

* * *
Каб жыла Радзiма,
Буду век малiцца,
Неба дасць надзею
I вады напiцца.
Правядуць дарогi
Праз пакутаў цернi,
Сонца дапаможа –
Долю маю верне.
Выбегуць на стрэчу
Родныя бярозкi,
I мяне спаткаюць
Мае сёстры-вёскi.

104685Белыя ветразi  яблынь

Малiнавай зарой, перадсвiтальнай,
Усходзiць яблынь юных першацвет.
I кажуць людзi: хто душой крыштальны,
Той зможа разгадаць ix хараства сакрэт.

Як ветразь белы адплывае ў мора,
Так сад на золку малады плыве,
I з радасцю сваёй, i з болем,
Як ты i я, ён на зямлi жыве.

___________________

Дашкевич

Галiна ДАШКЕВIЧ

  * * *
Загiнуў родны дзядзька мой Васiль,
На покуцi – гiтара-успамiн.
Я цiха-цiхенька крану струну –
I ўваскрашу хлапечую вясну.

I ўваскрашу у памяцi сваёй
Таго, хто незнаёмы быў са мной,
Аб кiм я ведаю па мамiных слязах
I па бабулi выцвілых вачах.

Я нарадзiлася пасля вайны.
Чаму ж яна ўрываецца мне ў сны,
Bixypaмi азмрочвае мой лёс,
Снарадамi, што рвуцца да нябёс?

Не знаю я апошнi той спачын,
Дзе спiць матулiн брат, бабулiн сын,
Аплакваць буду, колькi буду жыць,
Уcix, хто без пары ў зямлi ляжыць.

1974035Пяюць ветэраны

Ветэраны пазiцый свaix не здаюць.
«Ой, бярозы ды сосны,
Партызанскiя сёстры…» –
Перад намi на сцэне пяюць.
«Ой, бярозы ды сосны,
Партызанскiя сёстры,
Ой, шумлiвы ты лес малады,
Толькi сэрцам пачую
Вашу песню лясную
Ды успомню былыя гады».
Пасiвеўшыя скpoнi,
Пастарэўшыя твары,
На якiх выпрабоўваў
Гарт бязлiтасны час.
У мазолях далонi,
Працавалi нямала,
Каб здаровымi бачыць
I шчаслiвымi нас.
Вочы свецяць надзеяй
I бязмежным даверам,
Вочы ix нам у самую
Душу глядзяць…
Дарагiя бацькi,
Зможам мы, мы сумеем
Вашу праўду i веру
Крывёй адстаяць.
Ветэраны пазiцый сваiх не здаюць,
Ветэраны пра мiр перад светам пяюць,
Ветэраны заўжды у дазоры стаяць,
А бярозы ды сосны,
Партызанскiя сёстры
Пра шчаслiвую долю
I пра жытняе поле,
I пра нашу удзячнасць
Шумяць i шумяць.

______________________

СусленкоIрына СУСЛЕНКА

* * *
Памяцi майго дзеда,
Мазура Мiкалая Ульянавiча

Мой дзед быў партызанам у вайну.
Бязвусым юнаком з блакiтнымi вачыма.
Сваю семнаццатую ён сустрэў вясну
Ў атрадзе Мельнiкава ў бiтвax за Айчыну.

I неаднойчы мой геройскi дзед
Глядзеў у твар бязлiтаснае смерцi,
Але, даў Бог, i з пекла тых падзей
Жывым ён выйшаў… не забiлi немцы…

Прынесла перамога шмат надзей,
Каханне i сям’ю, будоўлю хаты.
Настаўнiкам у школе любы дзед
Пасля вучобы працаваў заўзята!

Ён быў таленавiтым у ва ўciм:
Вырэзваў з дрэва дзiўныя фiгуры,
Араў, натхнёна сеяў i кaciў,
Вёў дзённiк пра прыродныя вiхуры…

Глядзеў за садам, яблынькi садзiў
I мэблю ладзiў, як цясляр майстэрскi.
Мой дзед быў незвычайны гаспадар,
Да скону – верны сын зямлi палескай.

Як свята ў хаце – на гармонiку iграў,
З агеньчыкам, ды асаблiва польку…
Але ўсяму ёсць скон…
Прайшла яго пара…
Няма дзядулi вунь ужо год колькi.
…Ды памяць – быццам вечнасцi глыток,
I сувязь пакаленняў не парвецца,
Бо партызанскi дзедавы квiток
Маiм нашчадкам скарбам застанецца.

Памiнальныя званы

У нескаронай памяцi народнай
Жывуць ахвяры жудаснай вайны…
О, колькi год па душах нашых родных
Галосяць памiнальныя званы!

Галосяць сумна па забiтых дзетках,
Што нават i гадочка не жылi,
Па хлопчыках – зусiм яшчэ падлетках,
Што ў партызаны за бацькоў iшлi.

Па састарэлых ад бяды матулях
3 лiсткамi пахавальнымi ў руках.
I па дзядах нядужых i бабулях,
Што ў тыле працавалi на станках.

Галосяць, надрываюцца званочкi
I сэрца рвуць, як кулi у вайну,
Па ненароджаных сынах i дочках,
Па жанiхах, што леглi не ў труну.

Па маладых дзяўчынах, пасiвелых
Ад непасiльных i раптоўных страт,
Па ix ружовых марах, абгарэлых
На папялiшчах зруйнаваных хат…

Звiняць званы па воiнах-героях,
Iх подзвiг услаўляюць у вяках.
Стаяць салдаты ў бронзе пад гарою,
Дрыжаць пялёсткi кветак на вянках…

__________________

Александр КОЛЯДА

Коляда фото с внуками

* * *
Мы живем без войны столько лет:
Тишина и покой – над полями,
Льется чистый березовый свет,
Небеса голубые – над нами.

У солдатских могилок – огонь,
Здесь горит он всегда величаво.
Струны памяти только затронь –
И услышишь мелодию славы.

Как дождались счастливой весны –
Ты о прошлом узнаешь немало…
От жестокой и страшной войны
Вся земля бесконечно устала.

Из потерь и великих побед
Состоят нашей жизни страницы.
Без войны мы живем столько лет,
И вовек ей не повториться!

 

Высота

В размочаленном дыме орудий
Шли солдаты на штурм высоты.
Знали верно: грядущее будет,
На земле не завянут цветы.

Высота над рекою отбита,
Да не все уцелели в бою…
Их фигуры теперь – из гранита,
А о подвиге ветры поют.

* * *
Широты плакали. Дымились параллели.
Строчил без устали по роте пулемет.
Враг душу русскую, не вызнав, не поймет.
Дышали пули смертью и надрывно пели.
Земля дрожала и стонала от ударов.
В атаку рвался, матерясь, последний взвод.
И ситцем на штыках синел небесный свод.
Ничто на свете этом не дается даром.

Разрывы пухли на глазах, как будто ели,
Перевернули взрывы их макушкой вниз,
Да крики рядом слышались, осколков визг.
Деревья плакали – укрыться не успели…

_____________________

Анатолий ВОЛКОВ

Земля Беларуси

Есть память у земли и у воды,
Копила Беларусь ее веками.
Земля моя, армадою враги
Тебя топтали грязными ногами.

От боли ты под сапогом стонала,
Сапог чужой, и штык сверкал чужой.
Ты сыновей своих в боях теряла,
Несломленных, укрыла под собой.

Пожарами в дыму испепелялась,
Шли на восток бесчисленно враги.
Ты вновь и вновь, земля моя, сражалась,
В свинцовом вихре всклоченной пурги.

Все приняла, все вынесла, родная,
Пыль поднимал чужой страны сапог.
Но ты, распятая, пронзенная штыками,
Сражалась, утверждая жизни слог.

Сегодня здесь распаханные пашни,
Разлит в полях озимых изумруд.
Траншеи и окопы – день вчерашний,
Не забываем дней военных труд.

Рука крестьянская теперь тебя лелеет,
Не танки, а машины на полях.
Душа народа белорусского желает
Сберечь тебя цветущей на века.

На пролитую кровь не льются слезы,
Земля моя, здесь только белорусов пот.
И над тобою вновь шумят березы,
Свободен, горд и независим твой народ!

Солдатский  чай

Ветеран, победу отмечая,
Мы идем с тобою на парад.
Согреваем руки чашкой чая,
А в войну – сжимая автомат.

Русский чай с подножною заваркой
Душу у солдата согревал.
Был солдат находчивой кухаркой,
Русский чай порою жизнь спасал.

Помнишь чай с вишневою корою?
Голубел в платочке рафинад.
Согревал он нас с тобой зимою,
За спиной дымился Сталинград.

Пулеметов трассерные строчки
Гасли, исчезая, вдалеке.
В Беларуси липовые почки
Закипали в нашем котелке.

Растекалась теплота по жилам,
О любимых тихий разговор.
Многих на войне так подружил он,
Прерывая чуть возникший спор.

Мы не знали чайных церемоний,
Нам порою заменял он спирт.
Котелок – согретые ладони –
Позволял с морозом легкий флирт.

Шли в разведку, как Христос к Голгофе,
А блиндаж фашистский зазывал:
Запахом заваренного кофе
Нам врагов безжалостно сдавал.

Ветеран, победу отмечая,
Мы идем с тобою на парад.
Согреваем руки чашкой чая,
А в войну – сжимая автомат.

______________________

Татьяна ДОРОШКО

* * *
Ищу незыблемую связь
С землей и, может, с небесами,
А ветер всеми голосами
Звучит, и плача, и смеясь.

И снова нежная сирень
Напоминает пору детства.
Давно испытанное средство –
На миг вернуть забытый день.

* * *
Распустили вербы волосы,
Где тропа сбегает в лог,
И звучит, пока вполголоса,
Зов неведомых дорог.
Горизонта четче линия.
Тает город вдалеке.
Голубика, сизо-синяя,
Для кого – в моей руке?..

* * *
Планета под названием «Земля»,
Где каждому – свой крест и свой венец…
В истоме – дол от песен журавля,
Душист, лилов, где царствует чабрец.

А сердце снова просит: «Повтори
Ту сказку, где и Лель, и Берендей…»
И, кажется, летит Экзюпери
Над маленькой Планетою Людей.

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *